Absurd w około

Wyobraź sobie, że budzisz się pewnego dnia w rzeczywistości wyjętej prosto z dość popularnej z wiadomych powodów "Ferdydurke".

Dużo się zmieniło? Myślę że nie. Otaczający nas świat zmierza w kierunku przeciwnym do normalności. Forma staje się treścią, a treść przestaje mieć znaczenie. Świat depcze wszelkie idee, a ludziom wyznającym takowe coś pokazuje dosadnie, że to nie ma sensu.

Żyjemy w świecie, gdzie w zasadzie nic nie ma wartości. No bo co? Bóg? Powiedzą Ci, że nie istnieje. Człowiek? Daj spokój, pobiją, zgwałcą, wykorzystają, ogołocą z środków do życia i porzucą. Idee? Są tylko po to, by na ich gruzach budować kolejny system... A może system? Ten, który chwaląc indywidualność wszystkich robi takimi samymi. Ten, który wspierając rozwój łamie wszelkie zasady. Ten, który dając ogromną ilość przyjemności zabiera ostatnie resztki radości z życia.

System niszczy. Niszczy ludzi. Od środka. Sprowadza na ziemię wszelkie wzniosłe idee z pomocą całej armii absurdu. Wspierając rozwój niszczy chęć do rozwoju.

No np. taka szkoła. Zamiast skupić się na rozwoju umiejętności, które mają jakąkolwiek wartość, zamiast wspierać samodoskonalenie, skupia się na programie. Programie przeładowanym, wypełnionym zbędnym gównem, które często sprowadza się wyłącznie do komplikowania i tak niełatwego życia dorastającym ludziom. Zamiast kształcić logiczne myślenie, łopatami ładuje się zbędną wiedzę na parę dni, byle zdać. I zapomnieć. No i co z tego przyszło?

Otaczający nas ludzie to z reguły kompletni kretyni (przepraszam, jeśli kogoś uraziłem). Żyjemy w świecie pełnym idiotycznych plastikowych lalek sterowanych przez internet, telewizor i billbordy. Świat w zasadzie nielepszy od jakiegoś matrixa. Wszyscy jesteśmy elementami wielkiego organizmu, gigantycznej maszyny napędzanej przez petrodolary i inne zielone...

I nawet nie można się sprzeciwiać. No bo komu? Telewizorowi? No ok, można go nie mieć, a wtedy wszyscy wokół wyśmieją. Można się odwrócić, iść przed siebie, ale w końcu zostanie się samym. A to jest najgorsze.

Gdy czytamy (chyba nigdy z własnej woli) literaturę piękną, gdzie jednostka próbuje przeciwstawić się systemowi, prawie zawsze widzimy tam samotność i szaleństwo. I pewnie gdyby nie nadmierne systemowe owijanie w bawełnę tego, co każdy może po prostu zrozumieć z czytanego tekstu można by na prawdę polubić te wszystkie książki, są takie prawdziwe. Jak jeden na 20 demotywatorów. Trafi się taka perełka, która po prostu demotywuje - ukazuje wszystkie wady świata wokół czterema słowami i prostą grafiką.

Więc po co żyć?

Żeby pokazać, że i tak się da. Znaleźć sobie kilku innych ideowców, chwalić te swoje idee i się nie poddawać. Iść przed siebie z podniesioną głową, nie przejmować się tym, że wszyscy Cię wytykają palcem, że jesteś kolorem w szarym tłumie.

Bo rezygnacja z marzeń to koniec życia - przestajesz być człowiekiem, a stajesz się po prostu trybikiem maszyny polityczno-militarno-medialno-społecznej.